ต้มยำกุ้ง : ปรุงเอาใจฝรั่งจนรสชาติเพี้ยน
posted on 11 Aug 2005 20:49 by chubby in Movie-review
ต้มยำกุ้ง : เออ ผมผิดเองครับ ที่ผมทานเผ็ดไม่ค่อยได้
My Personal Rating : 74% [ดี]
Most Recommended : สาวก โทนี่ จา (พนม ยีรัมย์), คนรักช้าง
Less Recommended : คนที่คิดมากแบบผม (คงไม่มีอีกแล้วล่ะในประเทศนี้)
หมายเหตุ : เกือบจะไม่ได้รีวิวตามที่บอกไว้ในบล็อกเก่าเสียแล้ว แต่โชคดีที่ตั๋วไม่ขึ้นราคา แต่มาคิดดูอีกที ผมว่าผมโชคร้ายมากกว่านะ
.
เรื่องย่อ
- ขาม เด็กหนุ่มที่เติบโตมาในครอบครัวทหารจาตุลังคบาท ซึ่งดูเหมือนครอบครัวคนเลี้ยงช้างมากกว่าในยุคที่ไม่มีสงครามยุทธหัตถี แต่ชีวิตที่น่าจะสงบก็กลับไม่เป็นสุข เพราะความเชื่อของคนกลุ่มหนึ่งในเรื่องของการเปิบพิสดาร และเครื่องรางของขลังแบบงมงาย ทำให้ขามต้องเดินทางรอนแรมจากประเทศไทยไปออสเตรเลียเพื่อตามหา "พ่อใหญ่" และเจ้าน้องชายตัวเล็กกลับคืนมายังบ้านเกิด
.
ข้อดี
- มุขตลกเทียบเท่าฮอลลีวู้ด (อีกความหมายหนึ่งคือ เราไม่เข้าใจมุขตลกของฝรั่งบางมุข เขาก็ไม่เข้าใจมุขตลกของเราบางมุขเช่นกัน)
- ศัตรูหลากหลายรูปแบบอะไรขนาดนั้น ทำให้พระเอกโชว์ฝีมือเต็มที่ (แต่ฝูงผู้ร้ายตอนท้ายดูงี่เง่า เข้ามาลุยพระเอกแบบ 1-1 อยู่นั่น)
- คนที่รักช้างและสัตว์อื่นๆ ไปจนถึงชีวิตอันเรียบง่ายสงบสุข จะรู้สึกทั้งชอบและสะเทือนใจไปกับการกระทำของเพื่อนมนุษย์ร่วมโลก
- เลือกประเด็นปัญหาที่ดีมาก (แต่กลุ่มเป้าหมายของหนังจะสนใจสักกี่คน ? เห็นบอกว่าอย่าไปสนใจเนื้อเรื่องเป็นเสียงเดียวกันหมด)
.
ข้อเสีย
- การพูดถึงทหารจาตุลังคบาทซ้ำๆ ซากๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกับกำลังอ่านโฆษณาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป A บนซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรส B
- การตัดต่อที่รวดเร็วเกินไปจนขาดความละเมียดละไม เพราะต้องการโชว์แต่ฝีมือการต่อสู้ของพระเอก จนสคริปต์รั่วแล้วรั่วอีกอยู่นั่น
- ใครที่เคยบ่นว่าองก์บากมีเนื้อเรื่องที่อ่อนยวบเหยาะแหยะ ถ้าได้ลองซดต้มยำกุ้งชามนี้เข้าไปแล้ว คุณจะรู้สึกรักองก์บากมากกว่าเดิม
- ตัวประกอบหลายตัว แทบไม่มีบทบาท เกือบไม่มีความจำเป็นเลย (ตัวละครหญิงคนหนึ่งก็มีเอาไว้เก็บหลักฐานชิ้นนั้นชิ้นเดียวจริงๆ)
.
ข้อสะกิดใจ
- ในตัวหนังพูดถึงทหารจาตุลังคบาทบ่อยเหลือเกิน หรือว่าหนัง Period เรื่องต่อไปของ จา พนม จะเป็นเรื่องนี้ ? (รีวิวนี้ก็ติดคำนี้จัง)
- Finding Nemo ที่สร้างภาพชั่วร้ายเตือนใจคนเลี้ยงปลาทะเล กลับทำให้ปลาการ์ตูนขาดตลาดไปเสียฉิบ แล้วหนังเรื่องนี้ล่ะครับ ?
- หนังมันโตกว่าองค์บากก็จริง แต่หนังไม่ได้มีแค่เรื่องของฉากนะครับ ด้านอื่นๆ ที่เหลือมันแย่กว่า "องก์บาก" หรือ "เกิดมาลุย" อีกนะ
- เสี่ย***แน่ใจนะครับว่าเรื่องนี้จะเปิดตลาดหนังไทยในต่างแดน ? แนะนำให้รีบทำ Director's Cut ก่อนที่เราจะขายเขาได้ครั้งเดียว
.
สรุป
- 1) ยอดขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่มีปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับคุณค่าทางโภชนาการ
- 2) ยอดขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถล่มทลาย ไม่ได้แปลว่ามีสารอาหารถล่มทลาย
- 3) เวลากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผมกินเอาอิ่ม ไม่ได้หวังคุณค่าสารอาหารเลิศหรู
- 4) คุณค่าทางโภชนการก็ไม่เกี่ยวกับรสอร่อยที่เป็นความรู้สึกส่วนบุคคลเช่นกัน
- 5) ผมไม่ได้ชวนให้เลิกกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนะครับ เพราะตัวผมเองก็ยังกินอยู่
- 6) รสชาติของอาหาร เป็นสุนทรียภาพส่วนบุคคล ไม่ใช่เรื่องของความ"รักชาติ"
.
แถมท้าย
จากหัวเรื่องที่ผมบอกว่า "กินเผ็ดไม่ค่อยได้" นั้น หมายถึง รสชาติเผ็ดของอาหารยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะอาหารกึ่งสำเร็จรูป ซึ่งก็ไม่รู้จะแข่งกันทำอาหารรสเผ็ดแปร่งๆ ที่ดีแต่ทำให้เหงื่อแตกไปถึงไหนก็ไม่รู้ โฆษณาที่ออกมาแต่ละสปอตก็เหมือนกัน ปลูกฝังภาพพจน์ว่าความเผ็ดต้องออกมาเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนปัจจุบัน ผมแทบจะหาร้านที่ทำอาหาร "เผ็ดอร่อย" เหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อนไม่ได้เลยครับ
.
ในเมื่อเด็กสมัยนี้กินเผ็ดรสแบบนี้ คนแก่ๆ (ที่ทำอาหารไม่เป็น) ก็จะมีทางเลือก 2 อย่างคือ 1) ทนกิน และ 2) เลิกกิน เท่านั้นเองครับ
My Personal Rating : 74% [ดี]
Most Recommended : สาวก โทนี่ จา (พนม ยีรัมย์), คนรักช้าง
Less Recommended : คนที่คิดมากแบบผม (คงไม่มีอีกแล้วล่ะในประเทศนี้)
หมายเหตุ : เกือบจะไม่ได้รีวิวตามที่บอกไว้ในบล็อกเก่าเสียแล้ว แต่โชคดีที่ตั๋วไม่ขึ้นราคา แต่มาคิดดูอีกที ผมว่าผมโชคร้ายมากกว่านะ
.
เรื่องย่อ
- ขาม เด็กหนุ่มที่เติบโตมาในครอบครัวทหารจาตุลังคบาท ซึ่งดูเหมือนครอบครัวคนเลี้ยงช้างมากกว่าในยุคที่ไม่มีสงครามยุทธหัตถี แต่ชีวิตที่น่าจะสงบก็กลับไม่เป็นสุข เพราะความเชื่อของคนกลุ่มหนึ่งในเรื่องของการเปิบพิสดาร และเครื่องรางของขลังแบบงมงาย ทำให้ขามต้องเดินทางรอนแรมจากประเทศไทยไปออสเตรเลียเพื่อตามหา "พ่อใหญ่" และเจ้าน้องชายตัวเล็กกลับคืนมายังบ้านเกิด
.
ข้อดี
- มุขตลกเทียบเท่าฮอลลีวู้ด (อีกความหมายหนึ่งคือ เราไม่เข้าใจมุขตลกของฝรั่งบางมุข เขาก็ไม่เข้าใจมุขตลกของเราบางมุขเช่นกัน)
- ศัตรูหลากหลายรูปแบบอะไรขนาดนั้น ทำให้พระเอกโชว์ฝีมือเต็มที่ (แต่ฝูงผู้ร้ายตอนท้ายดูงี่เง่า เข้ามาลุยพระเอกแบบ 1-1 อยู่นั่น)
- คนที่รักช้างและสัตว์อื่นๆ ไปจนถึงชีวิตอันเรียบง่ายสงบสุข จะรู้สึกทั้งชอบและสะเทือนใจไปกับการกระทำของเพื่อนมนุษย์ร่วมโลก
- เลือกประเด็นปัญหาที่ดีมาก (แต่กลุ่มเป้าหมายของหนังจะสนใจสักกี่คน ? เห็นบอกว่าอย่าไปสนใจเนื้อเรื่องเป็นเสียงเดียวกันหมด)
.
ข้อเสีย
- การพูดถึงทหารจาตุลังคบาทซ้ำๆ ซากๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกับกำลังอ่านโฆษณาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป A บนซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรส B
- การตัดต่อที่รวดเร็วเกินไปจนขาดความละเมียดละไม เพราะต้องการโชว์แต่ฝีมือการต่อสู้ของพระเอก จนสคริปต์รั่วแล้วรั่วอีกอยู่นั่น
- ใครที่เคยบ่นว่าองก์บากมีเนื้อเรื่องที่อ่อนยวบเหยาะแหยะ ถ้าได้ลองซดต้มยำกุ้งชามนี้เข้าไปแล้ว คุณจะรู้สึกรักองก์บากมากกว่าเดิม
- ตัวประกอบหลายตัว แทบไม่มีบทบาท เกือบไม่มีความจำเป็นเลย (ตัวละครหญิงคนหนึ่งก็มีเอาไว้เก็บหลักฐานชิ้นนั้นชิ้นเดียวจริงๆ)
.
ข้อสะกิดใจ
- ในตัวหนังพูดถึงทหารจาตุลังคบาทบ่อยเหลือเกิน หรือว่าหนัง Period เรื่องต่อไปของ จา พนม จะเป็นเรื่องนี้ ? (รีวิวนี้ก็ติดคำนี้จัง)
- Finding Nemo ที่สร้างภาพชั่วร้ายเตือนใจคนเลี้ยงปลาทะเล กลับทำให้ปลาการ์ตูนขาดตลาดไปเสียฉิบ แล้วหนังเรื่องนี้ล่ะครับ ?
- หนังมันโตกว่าองค์บากก็จริง แต่หนังไม่ได้มีแค่เรื่องของฉากนะครับ ด้านอื่นๆ ที่เหลือมันแย่กว่า "องก์บาก" หรือ "เกิดมาลุย" อีกนะ
- เสี่ย***แน่ใจนะครับว่าเรื่องนี้จะเปิดตลาดหนังไทยในต่างแดน ? แนะนำให้รีบทำ Director's Cut ก่อนที่เราจะขายเขาได้ครั้งเดียว
.
สรุป
- 1) ยอดขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่มีปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับคุณค่าทางโภชนาการ
- 2) ยอดขายบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถล่มทลาย ไม่ได้แปลว่ามีสารอาหารถล่มทลาย
- 3) เวลากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ผมกินเอาอิ่ม ไม่ได้หวังคุณค่าสารอาหารเลิศหรู
- 4) คุณค่าทางโภชนการก็ไม่เกี่ยวกับรสอร่อยที่เป็นความรู้สึกส่วนบุคคลเช่นกัน
- 5) ผมไม่ได้ชวนให้เลิกกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนะครับ เพราะตัวผมเองก็ยังกินอยู่
- 6) รสชาติของอาหาร เป็นสุนทรียภาพส่วนบุคคล ไม่ใช่เรื่องของความ"รักชาติ"
.
แถมท้าย
จากหัวเรื่องที่ผมบอกว่า "กินเผ็ดไม่ค่อยได้" นั้น หมายถึง รสชาติเผ็ดของอาหารยุคปัจจุบัน โดยเฉพาะอาหารกึ่งสำเร็จรูป ซึ่งก็ไม่รู้จะแข่งกันทำอาหารรสเผ็ดแปร่งๆ ที่ดีแต่ทำให้เหงื่อแตกไปถึงไหนก็ไม่รู้ โฆษณาที่ออกมาแต่ละสปอตก็เหมือนกัน ปลูกฝังภาพพจน์ว่าความเผ็ดต้องออกมาเป็นแบบนั้นแบบนี้ จนปัจจุบัน ผมแทบจะหาร้านที่ทำอาหาร "เผ็ดอร่อย" เหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อนไม่ได้เลยครับ
.
ในเมื่อเด็กสมัยนี้กินเผ็ดรสแบบนี้ คนแก่ๆ (ที่ทำอาหารไม่เป็น) ก็จะมีทางเลือก 2 อย่างคือ 1) ทนกิน และ 2) เลิกกิน เท่านั้นเองครับ
edit @ 9 Oct 2007 16:39:45 by chubby
Tags: movie, review, tom yum goong25 Comments
ยังไงก็ต้องดูให้ได้น่อ...
ตกลงว่าดูแล้วดีมั้ยอ่ะ...กะว่าพอเข้าแล้วจะไปดูพอดีเลย..
#1 By !!Pr@e!! on 2005-08-11 21:09