ความสุขมวลรวมประชาชาติบ้านเขา กับ ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติบ้านเรา (GNH vs GNP)
posted on 12 Jul 2006 11:13 by chubby in Social-review
ความสุขมวลรวมประชาชาติบ้านเขา กับ ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติบ้านเรา (GNH vs GNP)
.
ถ้าหาก...
GDP : Gross Domestic Product (ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ)
คือ มูลค่ารวมของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายภายในประเทศ
GNP : Gross National Product (ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ)
คือ มูลค่ารวมของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายภายในประเทศ + ผลกำไรของการลงทุนจากต่างประเทศ
.
ดังนั้น...
GDH : Gross Domestic Happiness (ความสุขมวลรวมภายในประเทศ)
คือ ความสุขของประชากรภายในประเทศ
GNH : Gross National Happiness (ความสุขมวลรวมประชาชาติ)
คือ ความสุขของประชากรภายในประเทศ + ความสุขของผู้มาเยือนจากต่างประเทศ
.
ก็คงไม่ผิดจากนี้เท่าไรนัก...
.
.
.
GNH คืออะไร ?
GNH คือ มาตรฐานคุณภาพชีวิต (Quality of Life) โดยการมองแบบองค์รวมซึ่งมีด้านของจิตใจด้วย
ในขณะที่มาตรฐานเก่าอย่าง GNP จะวัดจากรายได้ของสินค้าและบริการเป็นหลักแต่เพียงอย่างเดียว
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก พระราชบิดาของเจ้าชายจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก แห่งภูฏาน
ทรงมีพระราชดำริถึงการนำเอามาตรฐานแบบ GNH มาใช้ในภูฏานแทนค่า GDP ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515
.
มาตรฐาน GNH ประกอบด้วย
1. เพิ่มการเจริญเติบโตและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ (หลักการของ GNH ไม่ได้ตัด GDP ทิ้งนะครับ)
2. อนุรักษ์และส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น (ซึ่งเป็นคนละอย่างกับ OTOP ที่ใช้ทรัพยากรอย่างบ้าคลั่ง)
3. สนับสนุนการใช้ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน (ไม่ใช่ตั้งเป้าทำยอดนักท่องเที่ยว)
4. สร้างระบบธรรมาภิบาลที่ดี (เช่น ไม่ซุกหุ้นให้คนขับรถ ไม่หลบเลี่ยงภาษี ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน)
.
แต่ ยุคนั้นใครต่อใคร "WANT" จะเป็น "NICs" (Newly Industrialized Countries) จนตัวสั่น
ภาพสบู่ขึ้นฟองใหม่ๆ มันช่างสวยสดงดงาม จะมีสักกี่คนที่สนใจ GNH หรือเศรษฐกิจพอเพียง ?
บางประเทศ ขนาดฟองสบู่แตกดังโป๊ะ จากเสือกลายเป็นเอ๋ง ผ่านมาหลายปีแล้วยังบ้าเหมือนเดิม
เช่น การเปิด FTA อย่างไม่รอบคอบ เอื้อประโยชน์ให้เฉพาะกลุ่มทุน แต่ชาวบ้านเกษตรกรดับอนาถ
นโยบาย OTOP ที่ใช้โมเดลแบบเดียวกัน และบีบให้ลงมือทำทุกพื้นที่ โดยไม่มองดูความเหมาะสม
แถมใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นอย่างไม่บันยะบันยัง จนผมสงสัยว่าไปดูต้นแบบที่ญี่ปุ่นกันอีท่าไหนเนี่ย
.
.
.
การท่องเที่ยวบ้านเขา กับ การท่องเที่ยวบ้านเรา
ราชอาณาจักภูฏานมีประชากร 2 ล้านคน - อันดับที่ 128 ของโลก
มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 47,000 ตารางกิโลเมตร - อันดับที่ 139 ของโลก
ค่าความยากจน (ตามเกณฑ์มาตรฐานเก่า) - อันดับที่ 189 ของโลก
แต่ความสุขตามมาตรฐาน GNH ซึ่งวัดเป็นเงินตราไม่ได้นั้น ภูฏานอาจเป็นอันดับ 1 ของโลกก็ได้...
.
ภูฏานไม่มีการผลิตและจำหน่ายบุหรี่/ยาสูบ ดังนั้น บ้านเขาจึงไม่ต้องพิมพ์รูปน่ากลัวๆ ข้างซองบุหรี่
และไม่มีวัฏจักรเช่น นำเงินภาษีรายได้สรรพสามิตจากการขายบุหรี่กลับไปรักษาคนที่เป็นมะเร็งปอด
ห้ามการใช้ถุงพลาสติกอย่างเด็ดขาด ไม่ต้องเสียเวลารณรงค์ให้ประชาชนใช้ถุงผ้าแบบบางประเทศ
แต่เทคโนโลยีที่จำเป็นตามยุคสมัยอย่างเช่น อินเตอร์เน็ต มือถือ และอื่นๆ ก็ไม่ได้ห้ามใช้แต่อย่างใด
สังเกตได้ว่าภูฏานเข้มงวดเกณฑ์ GNH ข้อ 3 ในระดับที่สูงมาก เพราะ เขาเห็นตัวอย่างมาเยอะแล้ว
.
ตัวอย่างบางประเทศ ปากบอกว่าสนับสนุนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน แต่ ให้งบสนับสนุนหยิบมือเดียว
แถมยังตั้งเป้าจำนวนนักท่องเที่ยว 20-30 ล้านคนต่อปี เข้ามารุมโทรมแหล่งท่องเที่ยวให้พังยับเยินอีก
พอแหล่งท่องเที่ยวไหนถูกกระทำชำเราจนยับเยินแล้ว ก็มองหาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ มาหลอกขายอีก
พอแหล่งท่องเที่ยวตามธรรมชาติแท้ๆ เริ่มหมดลง ก็หันไปสร้างธรรมชาติปลอมๆ ขึ้นมาหลอกขายอีก
วัฒนธรรม ประเพณี ภูมิปัญญา อันไหนพอขายได้ ก็จัดแสดงแสงสีเสียงใหญ่โต ขึ้นมาหลอกขายอีก
.
การหวังเพียงเงินตรา ได้ทำลาย / บิดเบือน ประเพณีที่เคยมีมาไปในทาง "แปลกๆ" มานักต่อนักแล้ว
.
ภูฏานจึงมีนโยบายจำกัดนักท่องเที่ยว โดยออกวีซ่าให้ท่องเที่ยวระดับคุณภาพเพียงปีละ 6,000 ราย
เสียภาษีเข้าประเทศไม่ต่ำกว่า 20,000 ดอลลาร์ (200 ดอลลาร์ต่อวันและต้องอยู่อย่างน้อย 10 วัน)
เงินรายได้จากภาษีการท่องเที่ยวอย่างเดียว (ถ้าไม่มีการเพิ่มโควต้า) สูงสุดที่ 120 ล้านดอลลาร์ต่อปี
หรือประมาณ 4,500 ล้านบาท ยังไม่นับค่าใช้จ่ายส่วนตัวอีกประมาณวันละ 500 - 1,500 ดอลลาร์
อาจเทียบไม่ได้กับบางประเทศที่ตั้งเป้ารายได้จากการท่องเที่ยวไว้ที่หลักแสนล้านบาท หรือมากกว่านั้น
.
ซึ่งไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่เขาจะต้องทำอย่างนั้น เพราะตัวอย่างของบ้านเราก็เห็นกันอยู่เป็นประจำ
ขนาดสถานที่บางแห่ง ล้อมรั้วลวดหนามเพื่อป้องกันพืชคลุมดินเล็กๆ ที่มีอยู่น้อย ใกล้จะสูญพันธุ์
ไอ้พวกเวรมันก็ยังแหกเข้าไปเหยียบโดยไม่สนใจห่าอะไรเลย เพียงเพราะต้องการที่ยืนถ่ายรูปเท่านั้น
มอส / เฟิร์นต้นเล็กๆ ที่อยู่ใต้เท้าน่ะเหรอ จะไปสนทำไมวะ ว่าแล้วก็เหยียบๆ ย่ำๆ ถ่ายรูปจนหนำใจ
.
.
.
".........."
.
.
.
สรุป
เนื้อหาใน Entry นี้ไม่ได้บอกว่าเราต้องทำอย่างเขา แต่ต้องการบอกว่า เขาไม่จำเป็นต้องทำอย่างเรา
ความเข้มงวดในการออกวีซ่า โควต้าที่มีอยู่อย่างจำกัด และค่าใช้จ่ายที่สูง แม้ด้านหนึ่งเป็นอุปสรรค
แต่อีกด้านหนึ่งก็คือ เจ้าบ้านมีสิทธิเลือกต้อนรับเฉพาะนักท่องเที่ยวที่ดี มีคุณภาพ ไม่ทำตัวเกรียนๆ
และนักท่องเที่ยวเองก็ได้บริโภคทรัพยากรที่ยังไม่ถูกทำลายจากพวกเกรียนที่เปลี่ยนที่กินเหล้าเช่นกัน
.
หลักการดังกล่าว สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ทั้งในเว็บบอร์ดและเกมออนไลน์ ซึ่งมีสิทธิ์เลือกลูกค้า
เพียงแต่ เว็บบอร์ดหรือเกมออนไลน์นั้น ไม่เหมือนสถานฑูต ที่ใช้ข้อมูลกลางจากหน่วยงานต่างๆ ได้
จึงไม่สามารถทำการบล็อกผู้สมัครเข้าใช้งานหรือเล่นเกมได้โดยอัตมัติ บางทีก็ต้องปล่อยผ่านไปก่อน
แล้วค่อยตัดตอนเอาทีหลัง >: )
.
ถ้าหาก...
GDP : Gross Domestic Product (ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ)
คือ มูลค่ารวมของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายภายในประเทศ
GNP : Gross National Product (ผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ)
คือ มูลค่ารวมของสินค้าและบริการขั้นสุดท้ายภายในประเทศ + ผลกำไรของการลงทุนจากต่างประเทศ
.
ดังนั้น...
GDH : Gross Domestic Happiness (ความสุขมวลรวมภายในประเทศ)
คือ ความสุขของประชากรภายในประเทศ
GNH : Gross National Happiness (ความสุขมวลรวมประชาชาติ)
คือ ความสุขของประชากรภายในประเทศ + ความสุขของผู้มาเยือนจากต่างประเทศ
.
ก็คงไม่ผิดจากนี้เท่าไรนัก...
.
.
.
GNH คืออะไร ?
GNH คือ มาตรฐานคุณภาพชีวิต (Quality of Life) โดยการมองแบบองค์รวมซึ่งมีด้านของจิตใจด้วย
ในขณะที่มาตรฐานเก่าอย่าง GNP จะวัดจากรายได้ของสินค้าและบริการเป็นหลักแต่เพียงอย่างเดียว
สมเด็จพระราชาธิบดีจิกมี ซิงเย วังชุก พระราชบิดาของเจ้าชายจิกมี เคเซอร์ นัมเกล วังชุก แห่งภูฏาน
ทรงมีพระราชดำริถึงการนำเอามาตรฐานแบบ GNH มาใช้ในภูฏานแทนค่า GDP ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2515
.
มาตรฐาน GNH ประกอบด้วย
1. เพิ่มการเจริญเติบโตและการพัฒนาทางเศรษฐกิจ (หลักการของ GNH ไม่ได้ตัด GDP ทิ้งนะครับ)
2. อนุรักษ์และส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่น (ซึ่งเป็นคนละอย่างกับ OTOP ที่ใช้ทรัพยากรอย่างบ้าคลั่ง)
3. สนับสนุนการใช้ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน (ไม่ใช่ตั้งเป้าทำยอดนักท่องเที่ยว)
4. สร้างระบบธรรมาภิบาลที่ดี (เช่น ไม่ซุกหุ้นให้คนขับรถ ไม่หลบเลี่ยงภาษี ไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน)
.
แต่ ยุคนั้นใครต่อใคร "WANT" จะเป็น "NICs" (Newly Industrialized Countries) จนตัวสั่น
ภาพสบู่ขึ้นฟองใหม่ๆ มันช่างสวยสดงดงาม จะมีสักกี่คนที่สนใจ GNH หรือเศรษฐกิจพอเพียง ?
บางประเทศ ขนาดฟองสบู่แตกดังโป๊ะ จากเสือกลายเป็นเอ๋ง ผ่านมาหลายปีแล้วยังบ้าเหมือนเดิม
เช่น การเปิด FTA อย่างไม่รอบคอบ เอื้อประโยชน์ให้เฉพาะกลุ่มทุน แต่ชาวบ้านเกษตรกรดับอนาถ
นโยบาย OTOP ที่ใช้โมเดลแบบเดียวกัน และบีบให้ลงมือทำทุกพื้นที่ โดยไม่มองดูความเหมาะสม
แถมใช้ทรัพยากรในท้องถิ่นอย่างไม่บันยะบันยัง จนผมสงสัยว่าไปดูต้นแบบที่ญี่ปุ่นกันอีท่าไหนเนี่ย
.
.
.
การท่องเที่ยวบ้านเขา กับ การท่องเที่ยวบ้านเรา
ราชอาณาจักภูฏานมีประชากร 2 ล้านคน - อันดับที่ 128 ของโลก
มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 47,000 ตารางกิโลเมตร - อันดับที่ 139 ของโลก
ค่าความยากจน (ตามเกณฑ์มาตรฐานเก่า) - อันดับที่ 189 ของโลก
แต่ความสุขตามมาตรฐาน GNH ซึ่งวัดเป็นเงินตราไม่ได้นั้น ภูฏานอาจเป็นอันดับ 1 ของโลกก็ได้...
.
ภูฏานไม่มีการผลิตและจำหน่ายบุหรี่/ยาสูบ ดังนั้น บ้านเขาจึงไม่ต้องพิมพ์รูปน่ากลัวๆ ข้างซองบุหรี่
และไม่มีวัฏจักรเช่น นำเงินภาษีรายได้สรรพสามิตจากการขายบุหรี่กลับไปรักษาคนที่เป็นมะเร็งปอด
ห้ามการใช้ถุงพลาสติกอย่างเด็ดขาด ไม่ต้องเสียเวลารณรงค์ให้ประชาชนใช้ถุงผ้าแบบบางประเทศ
แต่เทคโนโลยีที่จำเป็นตามยุคสมัยอย่างเช่น อินเตอร์เน็ต มือถือ และอื่นๆ ก็ไม่ได้ห้ามใช้แต่อย่างใด
สังเกตได้ว่าภูฏานเข้มงวดเกณฑ์ GNH ข้อ 3 ในระดับที่สูงมาก เพราะ เขาเห็นตัวอย่างมาเยอะแล้ว
.
ตัวอย่างบางประเทศ ปากบอกว่าสนับสนุนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน แต่ ให้งบสนับสนุนหยิบมือเดียว
แถมยังตั้งเป้าจำนวนนักท่องเที่ยว 20-30 ล้านคนต่อปี เข้ามารุมโทรมแหล่งท่องเที่ยวให้พังยับเยินอีก
พอแหล่งท่องเที่ยวไหนถูกกระทำชำเราจนยับเยินแล้ว ก็มองหาแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ มาหลอกขายอีก
พอแหล่งท่องเที่ยวตามธรรมชาติแท้ๆ เริ่มหมดลง ก็หันไปสร้างธรรมชาติปลอมๆ ขึ้นมาหลอกขายอีก
วัฒนธรรม ประเพณี ภูมิปัญญา อันไหนพอขายได้ ก็จัดแสดงแสงสีเสียงใหญ่โต ขึ้นมาหลอกขายอีก
.
การหวังเพียงเงินตรา ได้ทำลาย / บิดเบือน ประเพณีที่เคยมีมาไปในทาง "แปลกๆ" มานักต่อนักแล้ว
.
ภูฏานจึงมีนโยบายจำกัดนักท่องเที่ยว โดยออกวีซ่าให้ท่องเที่ยวระดับคุณภาพเพียงปีละ 6,000 ราย
เสียภาษีเข้าประเทศไม่ต่ำกว่า 20,000 ดอลลาร์ (200 ดอลลาร์ต่อวันและต้องอยู่อย่างน้อย 10 วัน)
เงินรายได้จากภาษีการท่องเที่ยวอย่างเดียว (ถ้าไม่มีการเพิ่มโควต้า) สูงสุดที่ 120 ล้านดอลลาร์ต่อปี
หรือประมาณ 4,500 ล้านบาท ยังไม่นับค่าใช้จ่ายส่วนตัวอีกประมาณวันละ 500 - 1,500 ดอลลาร์
อาจเทียบไม่ได้กับบางประเทศที่ตั้งเป้ารายได้จากการท่องเที่ยวไว้ที่หลักแสนล้านบาท หรือมากกว่านั้น
.
ซึ่งไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่เขาจะต้องทำอย่างนั้น เพราะตัวอย่างของบ้านเราก็เห็นกันอยู่เป็นประจำ
ขนาดสถานที่บางแห่ง ล้อมรั้วลวดหนามเพื่อป้องกันพืชคลุมดินเล็กๆ ที่มีอยู่น้อย ใกล้จะสูญพันธุ์
ไอ้พวกเวรมันก็ยังแหกเข้าไปเหยียบโดยไม่สนใจห่าอะไรเลย เพียงเพราะต้องการที่ยืนถ่ายรูปเท่านั้น
มอส / เฟิร์นต้นเล็กๆ ที่อยู่ใต้เท้าน่ะเหรอ จะไปสนทำไมวะ ว่าแล้วก็เหยียบๆ ย่ำๆ ถ่ายรูปจนหนำใจ
.
.
.
".........."
.
.
.
สรุป
เนื้อหาใน Entry นี้ไม่ได้บอกว่าเราต้องทำอย่างเขา แต่ต้องการบอกว่า เขาไม่จำเป็นต้องทำอย่างเรา
ความเข้มงวดในการออกวีซ่า โควต้าที่มีอยู่อย่างจำกัด และค่าใช้จ่ายที่สูง แม้ด้านหนึ่งเป็นอุปสรรค
แต่อีกด้านหนึ่งก็คือ เจ้าบ้านมีสิทธิเลือกต้อนรับเฉพาะนักท่องเที่ยวที่ดี มีคุณภาพ ไม่ทำตัวเกรียนๆ
และนักท่องเที่ยวเองก็ได้บริโภคทรัพยากรที่ยังไม่ถูกทำลายจากพวกเกรียนที่เปลี่ยนที่กินเหล้าเช่นกัน
.
หลักการดังกล่าว สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้ทั้งในเว็บบอร์ดและเกมออนไลน์ ซึ่งมีสิทธิ์เลือกลูกค้า
เพียงแต่ เว็บบอร์ดหรือเกมออนไลน์นั้น ไม่เหมือนสถานฑูต ที่ใช้ข้อมูลกลางจากหน่วยงานต่างๆ ได้
จึงไม่สามารถทำการบล็อกผู้สมัครเข้าใช้งานหรือเล่นเกมได้โดยอัตมัติ บางทีก็ต้องปล่อยผ่านไปก่อน
แล้วค่อยตัดตอนเอาทีหลัง >: )
#1 By ✖ĴæJoOnG HyKj@3✖ on 2006-07-12 11:16